TIE - 5 Days in ChiangMai

   นับว่าเป็นช่วงเวลาที่ผมสนุกที่สุดตั้งแต่เคยเกิดมา (เวอร์แสด...) แต่การได้มาทำ โครงการ Theatre in Education ที่เชียงใหม่นี่ นับเป็นประสบการณ์ที่ดีมาก และผมรู้สึกว่าคุ้มค่าจริงๆ เพราะตั้งแต่วันแรกจนถึงวันสุดท้ายผมได้ใช้ช่วงเวลา่ที่มีอยู่ทุกๆวินาทีอย่างสนุกสนานและมัวเมา (เหล้า) อย่างเต็มที่ เหอๆๆๆ.

    ในสองวันแรกผมและน้องๆต้องพยายามทำงานแข่งกับเวลาซึ่งบอกได้คำเดียวว่าเหนื่อยสุดๆ แต่ดีที่เป็นจังหวัดเชียงใหม่ความเครียดของพวกเราเลยลดลงไปเยอะ (ต้องยอมรับว่าบรรยากาศเค้าดีจิงๆ) น้องๆทุกคนพยายามทำงานกันอย่่างเต็มที่ ซึ่งก็มีทั้งคนที่ตั้งใจ และคนที่ไปเพื่อหวังสนุก แต่อย่างไรก็ตามงานของเราก็เสร็จออกได้ได้ดีและน่าภูมิใจเป็นอย่างยิ่ง(ตอนแรกคิดว่าจะล่มด้วยซ้ำ) การทำงานครั้งนี้ทำให้ผมได้เรียนรู้ว่า เราไม่อาจทำงานทุกอย่างเพียงคนเดียวได้ (ถึงแม้เราจะคิดว่าเราทำได้ หุหุ) และการออนทัวร์ครั้งนี้ถ้าขาดพวกเค้าเหล่านั้น งานก็คงไม่ประสบความสำเร็จแน่นอน  ผมจึงขอยกความดีความชอบให้ทุกๆคน ขอชมว่าทุกคนเก่งมากจริงๆ ผมได้เรียนรู้อะไรหลายอย่าง และต้องขอขอบคุณมากสำหรับสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้น...ช่วงเวลาที่ได้ร่วมงานกับพวกคุณผมว่ามันค่อนข้างสุดยอด พวกคุณ "ใจ" มากและผมก็หวังว่าเราจะได้ร่วมงานกันอีกในโปรเจ็กต่อไป ถ้าไม่มีใครล้มหายตายจากไปซะก่อนนะ.

      ใจจริงผมเองอยากจะเล่าสิ่งที่ได้พบเจอตั้งแต่มาถึงที่นี่เป็นอย่างมาก แต่ติดที่ hi5 มันให้พิมพ์ได้ไม่เยอะเท่าไหร่ ผมเลยขอสรุปเลยแล้วกันว่า  ถ้าผมมีโอกาสในช่วงท้ายของชีวิต ผมจะขอมาใช้ชีวิตอยู่ที่เชียงใหม่ และจะไม่ยอมไปไหนอีกแล้วววววค๊าบบบบบบบบบบบบบ (กรูจะเที่ยวสะบัดเลย - - ให้ตายเถอะ)

  สุดท้ายนี้เพื่อเป็นการระลึกถึงความทรงจำดีๆในการเที่ยวอย่างบ้าคลั่งที่พวกเราได้ร่วมฝ่าฟันกันมา (ใน 2 วันสุดท้าย) กระผมขอขอบคุณ กลุ่มของพวกเราซึ่งประกอบไปด้วย

ครูตู่ - สำหรับการริเริ่มโครงการนี้ สำหรับเหล้าที่ครูนำมามอมพวกผม ค่าอาหาร และเสียงหัวเราะของครู (ครูสุดยอดเลยครับ 55+ ผมรักครูมากเลย)

 นัตตี้ - สำหรับเสียงเพลงเพราะๆ มุขฮาๆ..(มาก) และคำสัญญาว่าเมิงจะช่วยทำโครงการนี้ไปด้วยกัน (ถ้าไม่มีเมิง งานนี้ก็คงล่มว่ะ)

จ๊อย - สำหรับการเอนเตอร์เทรน และหน้าตาอันฮาของเมิง (เมิงเป็นเอ็นเตอร์เทรนเนอร์ที่ดีจิงๆว่ะ....ไอ้งอด)

เคน - สำหรับความตั้งใจและหน้าตาหล่อๆของเมิงที่ทำให้เด็กดอยกรี๊ด - - (กรูก็เพิ่งรู้ว่าเมิงไม่ได้มีดีแค่หน้าตา)

แบงค์ - ขอขอบคุณ"เจี่ยท่งเฮง"ที่ให้ที่พัก อาหาร ยานพาหนะ และตัวเมิงเองที่พยายามทำงานนี้จนเสร็จ (อ่อขอบคุณพ่อแม่ของเมิงด้วยโครตใจดีเลย ... กรูแทบจะกราบเท้าอยู่แล้ว)

ออฟ - สำหรับการทำงาน การเป็นคนขับรถ และการเป็นน้องที่ดีกว่าแต่ก่อน...เยอะ (แต่ทำไมเมิงถึงเชียงใหม่คนเดียววะ แสดดด ... ไอ้ชาติชั่ว)

มิกซ์ - ขอบคุณหน้าตาที่ทำให้ทำให้สาวๆในผับสนใจพวกเรา 555+ และเมิงก็เป็นอีกคนที่ทำให้เด็กดอยกรี๊ดได้..จริงๆ

สุดท้ายจริงๆ.... ขอขอบคุณใหม่กับเจ๊เน็ตที่ช่วยกันทำวารสารจนเสร็จ ซึ่งผมแทบไมไ่ด้ช่วยอะไรเลย - - (รู้สึกผิด) ขอบคุณน้องๆคนอื่นๆ เช่น หยก แมน สำหรับการเต้นที่เร่าร้อนและเรียกเสียงฮาได้ดีนัก. ทัด ชา ที่ตั้งใจทำงาน และเรียกเสียงฮาจนถึงนาทีสุดท้ายแล้วพวกเมิงก็หนีกลับกรุงเทพก่อนเพื่อนเลย....ไอ้เวร.

ขอบคุณ แพท ซิน ปูม เอก ที่ตั้งใจทำงานมาตลอดและพี่ขอบอกว่าน้องๆเก่งมากครับ จริงๆน่ะ. ขอบคุณขลุ่ยที่ขับรถเอาพวกเราบางส่วนมาและขอบคุณการสอนวิทย์ให้กับน้องๆ

และสุดท้ายของสุดท้ายจริงๆ กระผมขอขอบคุณตัวเองที่ตั้งใจทำทุกอย่างตลอดมาจนงานแรกผ่านพ้นไปไำด้ด้วยดี ขอบคุณสติ และความอดทนที่ไม่หายไปจากร่างกายเลยแม้แต่วินาทีเดียวและผมสัญญาว่าผมจะทำโครงการนี้ให้สำเร็จตามที่ครูตู่หวังเอาไว้ให้จงได้ เพื่อน้องๆ รร.บ้านแม่หวาน  เพื่อพวกเราทุกๆคนที่ร่วมกันทำโครงการ ...... ผมขอสัญญาด้วยชีพขอรับ!